Η είδηση της χρήσης των „πηγαδιών“ του Πρίνου ως χώρο τελικής υγειονομικής ταφής των CO2-ρύπων για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια έχει ανησυχήσει πολλούς κατοίκους της Θάσου και της ευρύτερης περιοχής ιδιαίτερα αυτούς που ασχολούνται με τον τουρισμό ή ζουν σε απόσταση αναπνοής από τα πηγάδια. Το σχέδιο της εταιρείας EnEarth, θυγατρική της Energean, είναι να αποθηκεύει στον Πρίνο έως και τρία εκ. τόνους CO2-ρύπους ετησίως. Οι ρύποι θα προέρχονται από σταθμούς παραγωγής ενέργειας, μονάδες καύσης αποβλήτων, διυλιστήρια, εγκαταστάσεις παραγωγής πλαστικών, λιπασμάτων, τσιμέντου κτλ. Οι CO2-ρύποι που θα δεσμεύονται από τις καμινάδες των εγκαταστάσεων/εργοστασίων θα καταλήγουν στον Πρίνο μέσω αγωγών από τη Βουλγαρία, μέσω πλοίων από Κροατία και Ιταλία αλλά και μέσω φορτηγών από κοντινότερες περιοχές. Έτσι θα δημιουργηθεί στα πόδια μας ο μεγαλύτερος χώρος τελικής υγειονομικής ταφής των CO2-ρυπων στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, γεγονός που θα έχει ένα τεράστιο αρνητικό αποτύπωμα στο μελλοντικό τουριστικό τοπίο του νησιού και της γύρω περιοχής. Η υποβάθμιση του τουριστικού προορισμού της Θάσου δεν μπορεί πλέον να αποφευχθεί. Από προορισμός αναψυχής οδεύουμε να γίνουμε μια βιομηχανική ζώνη συλλογής ρύπων, ένας φτηνός τουριστικός προορισμός και με αυτόν το τρόπο να διακινδυνεύουν εκατοντάδες επενδύσεις, μικρές και μεγάλες, που δημιουργήθηκαν ή δημιουργούνται σε όλο το νησί. Η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) ασχολείται περισσότερο με την φάση κατασκευής των εγκαταστάσεων και πολύ λιγότερο με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις που θα έχει το έργο στην περιοχή , επιπτώσεις που όπως δείχνουν οι ανάλογες μελέτες μπορεί να είναι ενεργές και πάνω από 1000 χρόνια.
Die Nachricht, dass die leeren Ölfelder von Prinos als Endlagerstätte für CO2-Emissionen für Hunderte bis Tausende von Jahren hat viele Einwohner von Thasos und der weiteren Umgebung beunruhigt, insbesondere diejenigen, die im Tourismus tätig sind oder in unmittelbarer Nähe der Ölfelder leben. Das Unternehmen EnEarth, eine Tochtergesellschaft von Energean, plant, in Prinos bis zu drei Millionen Tonnen CO2-Emissionen pro Jahr zu lagern. Die Schadstoffe stammen aus Kraftwerken, Müllverbrennungsanlagen, Raffinerien, Kunststoff-, Düngemittel- und Zementfabriken usw. Die CO2-Emissionen, die aus den Schornsteinen der Anlagen/Fabriken gebunden werden, gelangen über Pipelines aus Bulgarien, per Schiff aus Kroatien und Italien sowie per Lkw aus näher gelegenen Gebieten nach Prinos. So entsteht vor unserer Haustür die größte Endlagerstätte für CO2-Emissionen in Südosteuropa, was sich äußerst negativ auf die Zukunft des Tourismus auf der Insel und in der Umgebung auswirken wird. Die Verschlechterung des touristischen Attraktivitätsgrades von Thasos ist nicht mehr zu vermeiden. Von einem Erholungsort werden wir zu einer industriellen Zone für die Sammlung von Schadstoffen, zu einem billigen Reiseziel, wodurch Hunderte von kleinen und großen Investitionen, die auf der ganzen Insel getätigt wurden oder werden, gefährdet sind. Die Umweltverträglichkeitsprüfung (UVP) befasst sich mehr mit der Bauphase der Anlagen und viel weniger mit den langfristigen Auswirkungen, die das Projekt auf die Region haben wird – Auswirkungen, die, wie entsprechende Studien zeigen, über 1000 Jahre lang wirksam sein können.
|
