Καμία χώρα δεν έγινε ποτέ πλούσια από τον τουρισμό.
Η φράση ανήκει στον αναλυτή Marko Jukic και ενοχλεί — γιατί είναι σε μεγάλο βαθμό σωστή. Για να φτάσει η Κροατία το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελβετίας, θα χρειαζόταν 1,93 δισ. διανυκτερεύσεις τον χρόνο. Το 2024 κατέγραψε 85 εκατομμύρια. Δεν είναι δύσκολο. Είναι αδύνατο.
Προσπάθησα να αναλύσω το θέμα από την οπτική γωνιά της ΑΜ-Θ και ιδιαίτερα της Θάσου. Στους συνδέσμους που ακολουθούν θα βρείτε αύτη την ανάλυση στα γερμανικά και αγγλικά. Το ερώτημα για εμάς εδώ στη Θάσο δεν είναι θεωρητικό. Είναι πολύ συγκεκριμένο: τι σημαίνει αυτό για ένα νησί 13.000 κατοίκων, που τον Αύγουστο πολλαπλασιάζει τον πληθυσμό του;
Στη Θάσο λειτουργεί εδώ και χρόνια ένα μοντέλο που λίγοι ονομάζουν με το όνομά του. Επισκέπτες από τα Βαλκάνια αγοράζουν κατοικίες στο νησί και τις ενοικιάζουν σε συμπατριώτες τους, μέσω πρακτορείων και δικτύων στη χώρα προέλευσης. Η πληρωμή γίνεται στη Σόφια, το Βουκουρέστι, το Βελιγράδι. Στη Θάσο μένουν τα σκουπίδια, οι βόθροι, το νερό που τελειώνει και οι δρόμοι που δεν αντέχουν.
Και εδώ είναι το σημείο που ο δημόσιος διάλογος συνήθως χάνει: δεν πρόκειται για νομικό κενό. Το εισόδημα από ελληνικό ακίνητο φορολογείται στην Ελλάδα — αυτό λένε όλες οι συμβάσεις αποφυγής διπλής φορολογίας. Πρόκειται για κενό ελέγχου. Δηλαδή για επιλογή.
Στη νέα ανάλυση που συνάπτω εξετάζω τα εξής:
▪️ Το «βαλκανικό μοντέλο» της Θάσου και πού ακριβώς διαρρέει η αξία
▪️ Το κόστος που μένει στο νησί: απορρίμματα, λύματα, υφαλμύρωση των υδροφορέων
▪️ Την αποθήκευση CO₂ στον Πρίνο — με τα υπέρ, τα κατά και τις αντιφάσεις των ίδιων των
αδειοδοτικών εγγράφων
▪️ Και κυρίως: τι μπορεί να γίνει σε τοπικό επίπεδο, από φέτος
Γιατί το συμπέρασμα δεν είναι απαισιόδοξο, είναι πρακτικό: δεν χρειαζόμαστε περισσότερους τουρίστες. Χρειαζόμαστε μέτρηση, φορολογική σύλληψη και θεσμοθετημένα όρια.
Η υποβάθμιση δεν έρχεται ποτέ απότομα. Έρχεται ως αργή, αποδεκτή, καθημερινή φθορά — μέχρι που φύγει και ο τελευταίος Βαλκάνιος. Αγαπητοί Συντοπίτες… Σηκωθείτε από τις καρέκλες σας!
Εδώ οι σύνδεσμοι
